Jerzy Plutowicz

Biografia

Poeta, eseista. Urodził się 1947 w Bielsku Podlaskim. Ukończył filologię rosyjską na Uniwersytecie Warszawskim. Gdyby cokolwiek warta była genetyka, warto wspomnieć o dziadku, który był duchownym prawosławnym, a może o prababce, słynnej znachorce; w każdym bądź razie korzenie ma wschodnioeuropejskie, rosyjsko-białoruskie. Zdarzyło się, że w życiu zmienił wiele zawodów; co, jeśli nie los, jeśli nie przypadek, gnało go do zmian. Był m.in. górnikiem w kopalni węgla, towaroznawcą, kierownikiem kina studyjnego, redaktorem w dzienniku, księgarzem. Od 1976 mieszka w Białymstoku. Nie znosi zgiełku wielkiego świata, jest typem samotnika. Nie lubi postmodernistycznej, kontrkulturowej zgrywy, prowokacji, ceni w kulturze światowej prąd egzystencjalizmu-surrealizmu. Podtytuł jednego z tomów poezji to oczywiście aluzja do obrazu Maxa Ernsta. Debiutował wierszami w dwutygodniku "Współczesność" w 1967. Debiut książkowy 1975 w wydawnictwie Iskry w Warszawie. Najczęściej drukuje wiersze w miesięczniku "Twórczość" , natomiast eseje w miesięczniku "Charaktery".

Jako pierwszy zainteresował się jego twórczością Edward Stachura, który o jego debiutanckim tomiku wierszy tak napisał w książce "Wszystko jest poezją": "Wspaniałe teksty. Od kilku lat już liczyłem na przeczytanie ich. Okrutnie piękne. Bezbłędnie skomplikowane i proste z mostu. Pośpieszne, a precyzyjne jak pogotowia ratunkowe. Bogate jak śmietnik metropolii. Dziwne jak żywe oko martwej ryby. Chirurgiczne. Pies andaluzyjski. Biało-czarna tęcza. "Black and white negative film for colour prints." Na patyku szklana wata do lizania. Do popicia rtęć. Tropik i lodowce strefy umiarkowanej. "